Navigeren

Ik dacht dat dit coachtraject over mijn werk zou gaan, zei ze halverwege het traject tegen me. 

Ze is scherp van geest, snel van begrip, precies in haar woorden. Observeert, ziet en maakt. Jongleert met gemak met concepten, legt ongegeneerd verbanden en destilleert daaruit moeiteloos relevante thema’s. 

Maar ze worstelde meer en meer met haar brede blik, haar grote voorstellingsvermogen. De mogelijkheden leken eindeloos en daarmee ongrijpbaar. Kiezen voelde willekeurig. Ze verdwaalde in interdisciplinariteit en struikelde over de verschillende posities en rollen die ze aan kon nemen. Vond de ingang niet meer, was de deur kwijt.

Ze was zwaarmoedig, torste de hele wereld, twijfelde aan haar plek als maker en voelde zich steeds kleiner en onbeduidender.

Wie opmerkzaam is, kan overmand worden door veelheid, daardoor rusteloos worden, her en der zijn, uiteenvallen en verdwijnen in de diepte tussen de fragmenten.

De veelheid temmen, dat wilde ze. Uitzoeken wat wat is. Ordenen, structureren, categoriseren. Versmallen misschien. 

Dat deed ze en dat gaf rust. Aan de oppervlakte en voor een moment. 

Want versmallen beperkte haar, terwijl de veelheid nu juist haar speelveld is. En ordening zette haar vast, terwijl beweeglijkheid nou juist haar kracht is als maker. 

Dus wat als de vraag niet is hoe je de veelheid van buitenaf hanteerbaar maakt, maar hoe je van binnenuit kunt ontdekken hoe je je ertoe kunt verhouden?

Door te onderzoeken wat jou werkelijk beweegt. Waar je waarde aan hecht, waar je voor wil staan en wat je in jouw manier van kijken en maken wilt laten doorklinken. En door je af te stemmen op de kwaliteiten in jou die je helpen daar vorm aan te geven.

Zo kreeg haar innerlijke referentiekader vorm. Het helpt haar zich in de veelheid te oriënteren. Ze is nu wendbaar en houdt toch richting. Meanderen zonder uit koers te raken. Openstaan en toch kiezen. Uitstapjes maken, afdwalen en weer verdergaan. Stoeien en spelen met de veelheid.

Ze voelt nu lucht en ruimte, beweegt vrijer door de wereld en maakt haar plek als kunstenaar. Ze hoeft niet langer volledig te zijn of alles uit te tekenen. Haar interdisciplinariteit hoeft geen sluitend verhaal op te leveren. Niet alles hoeft één geheel te vormen.

Ze noemde het duurzaam. Omdat ze heeft leren vertrouwen op wat haar van binnenuit richting geeft, ook als de weg verandert.

Ik dacht dat dit coachtraject over mijn werk zou gaan, maar het ging over mij, zei ze tegen het eind van ons traject.

Beeld: Rogan Brown

Volgende
Volgende

De Kast