Beeldspraak

Ze schrijft het woord op haar arm.

We vonden het samen, zoekend langs waarden, verlangens, mogelijke toekomsten. Langs vragen over werk, over betekenis, over wie ze wil zijn. Het woord bestond nog niet.

Het is een verbeelding. Een metafoor voor een beroep dat nog geen naam had. Een functie die niet voorkomt in formulieren of systemen.

Het woord maakt haar wakker.
Haar ogen lichten op. Ze zit rechtop, aanwezig. Haar stem heeft gewicht.

Het woord ordent.
Voorbeelden uit haar eigen geschiedenis melden zich, alsof ze gewacht hadden op die naam.

Het woord opent luikjes.
Ze schetst mogelijkheden, werkcontexten en vormen. Wat past. Wat haar draagt.

Ze schreef het woord op haar arm.
Voordat het vervaagde, was het al deel van haar geworden.

Het bleef. Als een spoor, als richting.

beeld: Léon Ferrari